Reset hasła

seventeen + 7 =

Zaloguj się



Strona Hufca ZHP Toruń im. Mikołaja Kopernika - harcerzy z Torunia

Start Różności Patron Harcerzy – bł. ks. Stefan Wincenty Frelichowski

Patron Harcerzy – bł. ks. Stefan Wincenty Frelichowski

Bł. ks. Stefan Wincenty Frelichowski urodził się 22 stycznia 1913 r w Chełmży. Rodzice druha Wicka zawarli ślub w 1908 r. Ojciec Wincentego był piekarzem, prowadził piekarnię i cukiernię, w Bydgoszczy, a od 1911 r w Chełmży,  skąd pochodziła jego żona. Matka zajmowała się domem, wychowując sześcioro dzieci i prowadziła rodzinny sklep piekarniczy.

W czwartej klasie liceum Wincenty wstąpił do harcerstwa, którym był od początku zafascynowany, a później, już jako kleryk i kapłan, uważał je za najlepszą metodę wychowania dzieci i młodzieży. Sam tego doświadczył, bo dostrzegał jak kształtował się jego charakter poprzez stawiane mu wyzwań.

Wicek, bo tak się do niego zwracano, był chłopcem pogodnym i zawsze uśmiechniętym, towarzyskim i cenionym przez kolegów, zwłaszcza tych z drużyny harcerskiej im. Zawiszy Czarnego. Został przez nich wybrany, by uczestniczyć w ogólnopolskim zjeździe harcerzy w Spale – czyli zlocie z okazji 25. rocznicy powstania harcerstwa. Lubił wędrować, żeglować i śpiewać. Znał smak interesujących wypraw związanych ze zdobywaniem kolejnych stopni i sprawnościowych. Po zaledwie kilku miesiącach zdobył stopień wywiadowcy i został zastępowym, a następnie przybocznym.

W 1929 roku uczestniczył ze swoją drużyna w II Narodowym Zlocie Harcerskim w Poznaniu, a w kolejnym roku został drużynowym i instruktorem. To właśnie wtedy przygotował ambitny, 3-letni program rozwoju drużyny, który bardzo konsekwentnie realizował. Jako młody drużynowy często powtarzał: „wierzę mocno, że państwo, którego wszyscy obywatele byliby harcerzami, byłoby najpotężniejsze ze wszystkich. Harcerstwo bowiem, a polskie szczególnie, ma takie środki, pomoc, że kto przejdzie przez jego szkołę, to jest typem człowieka jakiego nam potrzeba”.

Pewnego dnia Wincenty odkrył swoje powołanie, dlatego po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do seminarium w Pelplinie. Przez pewien czas działał tam w drużynie harcerzy-kleryków, aż do czasu jej zawieszenia. Po wyświęceniu na kapłana gorliwie oddał się pracy duszpasterskiej w parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia N. Marii Panny w Toruniu – dzisiejszym miejscem modlitwy dla toruńskich harcerzy. Praktykował tam także sprawdzone przez siebie metody wychowawcze stosowane w skautingu. Doceniał zwłaszcza to, że w harcerstwie realizuje się wychowanie młodzieży przez młodzież. W latach 1933-1936 został mianowany komendantem okręgu, zaś od lipca 1938 był kapelanem Chorągwi Pomorskiej. Lubił powtarzać: zawsze będę harcerzem.

Jako kapelan publikował artykuły o wychowaniu religijnym i harcerskim. Zgodnie z duchem harcerskim chciał doskonalić swoją wiedzę i wiosną 1939 r zapisał się na Wydział Teologiczny Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Jesienią miał kontynuować dalsze studia. Przed wybuchem wojny pracował w Pogotowiu Harcerek i Harcerzy.

We wrześniu 1939 ks. Frelichowski razem z innymi toruńskimi księżmi został uwieziony i od 1940 r. przebywał kolejno w obozach koncentracyjnych w Stutthofie, Sachsenhausen i Dachau. W obozach tych spieszył z pomocą najbardziej potrzebującym, spowiadał i pocieszał. Więziony w Dachau dobrowolnie zgłosił się, żeby służyć w baraku dla chorych na tyfus. Zachęcił do tej posługi jeszcze 32 innych kapłanów. Zaraził się i zmarł na tę chorobę w lutym 1945 roku, dwa miesiące przed wyzwoleniem. W roku 1948 pośmiertnie odznaczono ks. Stefana  Frelichowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w roku 1995 Srebrnym Krzyżem Zasługi dla ZHP.

Podczas nabożeństwa czerwcowego w Toruniu w 1999 roku, Jan Paweł II nazwał go „heroicznym świadkiem miłości pasterskiej”. Do ostatnich swoich dni pozostał kapłanem-harcerzem. 22 lutego 2003 r , w Dniu Myśli Braterskiej w katedrze polowej Wojska Polskiego w Warszawie, przedstawiciele harcerstwa z kraju i zza granicy odebrali dokumenty, mocą których, błogosławiony ks. Stefan Wincenty Frelichowski został uznany patronem  polskich harcerzy.

Literatura notki:

  1. Elżbieta Grot „ Błogosławieni męczennicy obozu Stutthof” 1999 r.
  2. hm. Jaromir Durczewski „Druh Wicek Patron harcerzy polskich” 2003 r.
  3. Krystyna Podlaszewska „Sługa Boży ks. Stefan Wincenty Frelichowski” 1998 r.